Zwemmen in de oceaan

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
Non-fictieNon-fictie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Miriam Rasch
Uitgeverij: 
De Bezige Bij, 2017
ISBN: 
978 90 234 6625 3

De uitgever van dit boek waarin auteur Miriam Rasch naar eigen zeggen gegidst door schrijvers en filosofen een persoonlijke analyse aanbiedt over wat het betekent mens te zijn in een door data geregeerde wereld, prijst dit boek aan als een diepzinnig werkstukje. Na het lezen van haar boek kreeg ik echter een suïcidale behoefte me te gaan verzuipen in de dichtstbij gelegen oceaan: ik heb zelden zoveel flauwekul als lezer moeten ondergaan. Vooral het tijdverlies zit me erg hoog.

Het begint al met de verantwoording voor de titel van haar boek. “Ik hou van zwemmen” schrijft Rasch, “maar ik kan niet duiken noch van de rand van het zwembad, noch met een snorkel aan het strand. Soms gebeurt het dat ik iets opzoek op Google Maps en door een struikeling van een vinger te ver uitzoom, waardoor het land met een nooduitgang lijkt te verdwijnen in de omringende oceaan. Of erger, in mijn ongeduld blijf ik klikken op het plusteken dat me dichter bij de landkaart moet brengen, maar omdat ik niet op de correcte positie stond afgesteld zoomt de applicatie in op de zee.”

En zo boomt ze ellenlange pagina’s oeverloos verder op deze metafoor: “Ik voel me alsof ik overboord geslagen ben en alleen in het midden van het blauwe vak moet zien te overleven. Onder het wateroppervlak huizen wezens die naar mijn ledematen grijpen en me naar beneden willen trekken, dat weet ik zeker. Ik krijg kramp in mijn benen en mijn adem is op.”

Of nog dit: “Bij het zwemmen in de oceaan is aan te bevelen om de volgende twee stelregels in acht te nemen: ten eerste moet je al je krachten inzetten om het hoofd boven water te houden en vooruit te komen, en ten tweede moet je op het juiste moment ontspannen en je laten meevoeren op de golven.”

Tja. Dat is zo ongeveer de teneur van dit boek waarin Miriam Rasch ons meevoert in haar visie en ervaringen met de post-digitale wereld en waarin ze ons waarschuwt ervoor te zorgen dat we er niet met z’n allen mettertijd in verzuipen. En verder wil ik hier niet veel meer over kwijt. Het boek bestaat uit twaalf essays die handelen over het internet, over literatuur, over filosofie en vooral over haarzelf. Zowat negentig procent en meer van wat ze hier aanreikt, is trouwens eerder al beschreven in boeiendere en hoger gegrepen uitgaven die ons wat meer vertellen over de interactie van de gebruiker die – gedwongen of niet – afhankelijk is geworden van het Word Wide Web en hoe die daar naar best vermogen mee kan omgaan.

Neen. Deze werkneemster bij het Instituut voor Netwerkcultuur van de Hogeschool van Amsterdam kon me met dit boek niet bekoren en heeft me zelfs wat zeeziek gemaakt. Wat ik haar zonder rancuneus te zijn, vooral fel geërgerd kwalijk neem.

 

Leo De Ley