Heilige identiteiten. Op weg naar een shariastaat?

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
Non-fictieNon-fictie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Machteld Zee
Uitgeverij: 
Querido, 2016
ISBN: 
9789021403687

De eerste zin in dit boek zet meteen de toon: ‘De eerste vrouw die plaatsneemt vandaag is een jonge moslima.  Ze maakt een gespannen indruk.  Al twee jaar komt ze bij de Islamic Sharia Council voor de ontbinding van haar religieuze huwelijk.’ Caïro? Islamabad? Riad?  Neen, één van de tientallen islamitische rechtbanken in het V.K., een onopvallend hoekhuis ergens in Londen!  Beangstigend - zelfs voor deze lezer met nu toch al heel wat contacten met en gemeende kennis over de materie van het islamisme.

Ik worstel mezelf doorheen dit boekje van politicologe en juriste Machteld Zee, die soms shockerend, soms ludiek, maar vooral waarschuwend mijn comfortabele wereld van tolerantie, verdraagzaamheid en multiculturalisme abrupt overhoop gooit.  Haar stellingen, bewijzen en dossierkennis zijn te overweldigend om als islamofobisch of racistisch zomaar van tafel te vegen.  Sterker nog, ze maakt de vergelijking met de door Lenin ‘useful idiots’ benoemde westerse intellectuelen, de fellowtravellers zoals Jean-Paul Sartre en George Bernard Shaw, die flirtten met het communisme zonder de gevaren en vooral later het monster in Stalin te herkennen.  Het zijn tegenwoordig de ‘useful infidels’ die, althans volgens Zee, zich onbewust voor de kar laten spannen van de islamisten en hun shariastaat.  Ik citeer: ‘De roze bril van de ‘nuttige ongelovige’, een gebrek aan belangstelling en kennis, het racisme der lage verwachtingen, chic en progressief ‘niet rechts’ willen zijn, en vrees hebben om benoemd te worden als racist, islamofoob en intolerant’.  Ik voelde me meteen pijnlijk aangesproken en vooral een beetje ‘verloren’!

Machteld Zee bezoekt moskeeën en woont zittingen bij van shariarechtbanken in zowel Londen als Birmingham.  Ze is getuige van schrijnende mistoestanden en huwelijken waarin de vrouw èn de kinderen gevangen worden gehouden niettegenstaande bewezen geweldplegingen, ontrouw en schijnhuwelijken.  De kadi, soms zelf een vrouw, pleit meestal voor verzoening, in stand houden van de huwelijkse (seksuele) plichten ondanks en zelfs nadàt de seculiere echtscheiding werd uitgesproken terwijl de vrouw reeds jaren in een andere relatie zit.  De shariawetgeving: een hel voor de betrokkenen, dikwijls vrouwen, en een aanfluiting van de ‘Universele verklaring van de Rechten van de Mens’ (10 december 1948).

De Meester zei: 'Alleen de allerwijsten en de allerdwaasten veranderen nooit van mening' (Confucius, 551 v.o.t. – 479 v.o.t.).  Inderdaad, dit boek heeft me niet helemaal van mening doen veranderen maar toch minstens een flink stuk doen nadenken over wat ik, en vele van mijn geestesgenoten, op het punt staan te verliezen en waarvoor er bovendien harde strijd is geleverd de laatste decennia.  Een shariawetgeving en rechtspleging in onze steden is niet min, ook al ben ik als ‘nuttige ongelovige’ (nog) geen betrokken partij.  De eigen hardleerse politici, gevaarlijke politieke partijen, niets ontziende globalisering, het doorgedreven individualisme en het egoïsme èn de islamisering … “Het zal allemaal wel zo’n vaart niet lopen” is de reactie in het Westen en het komt allemaal wel goed.  “Neen”, schrijft Zee!  “Wakker blijven!”

De laatste zinnen in dit boek zijn eveneens frappant en beangstigend: ‘In de ene hoek van de ring: islamisten en nuttige ongelovigen. In de andere: moderne suffragettes (m/v).  De toekomst ligt in onze handen.  Aan welke kant staat u?

 

Michel Ackaert