50 ontmoetingen 10 jaar later. Bekende Nederlanders in gesprek met hun asielzoeker van toen.

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/includes/handlers.inc on line 76.
Non-fictieNon-fictie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Mirjam-Bekker Stoop
Uitgeverij: 
Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2013
ISBN: 
978904681604 2

Stichting Open Mind in Nederland vatte in 2003 het idee op om 50 asielzoekers, 50 fotografen en 50 bekende Nederlanders - onder meer Erwin Olaf, Connie Palmen, Peter Faber, Robert Ten Brink, Freek De Jonge - te vragen om samen te werken voor de samenstelling van een boek om “de asielzoeker” een gezicht te geven en het “grote publiek” met hen kennis te laten maken.

De asielzoekers zouden een gesprek hebben met een BN (Bekende Nederlander), en deze zou van het gesprek een kleine neerslag maken, terwijl de fotograaf zou zorgen voor een mooie foto.         
Dit opzet werkte perfect, want het werd een mooi boek dat naar schatting 3 miljoen mensen bereikte en er dus zeker voor zorgde dat “men” een beeld kreeg van deze mensen - die in hun land van afkomst vaak vervolgd werden wegens hun geloof, afkomst of politieke overtuiging.  Mensen die daar nu stonden, ontworteld, ontheemd, weg van hun nest, onzeker op zoek naar een nieuwe “plek”, … daarbij vaak gesloten, moeizaam sprekend, angstig, schuw, onzeker, achterdochtig maar met de hoop te kunnen leven in vrijheid; klaar om hun kans te grijpen of een opleiding te beginnen. 

Wat zou er – nu, 10 jaar later -  van hen geworden zijn?  Want het is natuurlijk interessant om te weten wat er intussen in die periode van 10 jaar is gebeurd!  Zijn de betrokkenen erin gelukt een nieuw leven op te bouwen?  Wat hebben ze daarvoor moeten doen?

We vinden in dit boek 23 van de 50 vroegere asielzoekers terug, 24 fotografen en 27 schrijvers en evenveel verschillende verhalen.  Verhalen over “vroeger”, het vluchten over de bergen, het met de dood bedreigd worden, ontvoeringen, gevangeniskampen; “verhalen” over pijn, wanhoop, altijd op je hoede zijn, de familieleden omgebracht, 6 jaar op de vlucht zijn.  En dan in Nederland belanden waar je terecht komt in een centrale ontvangstlocatie, inburgeringslessen moet volgen, waar je een “verwijderbare vreemdeling” kan worden en een “terugkeerbesluit” kan krijgen, waar een vreemdelingenwet over je lot zal beslissen, waar procedures in gang gezet worden, waar je misschien na 4 jaar een verblijfsvergunning krijgt en intussen mag wachten op het bericht of je al dan niet mag blijven.
 
Hun verhalen gaan over het wanhopig zoeken naar werk, het toch weer in de illegaliteit belanden, een diploma (willen) behalen, uitgeprocedeerd worden, demonstreren en in de gevangenis vliegen en uitzettingen - waardoor je eeuwig weer in drifthout schijnt te veranderen, niettegenstaande de eigen bereidwilligheid, de kennis, het talent, zelfs de job die je hebt, het daadwerkelijk geïntegreerd-zijn, een vriendenkring hebben,....

Maar voor de meeste oud-asielzoekers in dit boek lukte het toch: het ziekelijke jongetje van 10 jaar geleden is nu een stralende jongeman, een ander is een knappe jonge vrouw geworden die werkt als ontwerpster, nog anderen studeren of hebben een goede opleiding genoten, of werken in een mooie baan; ze zijn zelfzeker geworden, maken deel uit van de maatschappij, weten wat vrijheid en waardigheid is.

Dit is een mooi – bijna luxueus uitgegeven - boek, met ruime layout en prachtige foto’s – telkens één van vroeger en één van nu, en een tekstje van hun vroegere BN. 

Is het asielbeleid in Nederland minder problematisch geworden?  Is er hoop op geslaagde inwijking en integratie in het Europa van de toekomst?

V De Raeymaeker